over mij
Als kind fietste ik elke dag langs de tuinbouwschool en eigenlijk was ik jaloers op de kinderen die daarnaartoe gingen: zij mochten de hele dag met dieren en planten werken. Toch koos ik voor de zorg, zoals bijna alle vrouwen van mijn familie. Mijn moeder hield wel erg van tuinieren en vogels, dus ik vermoed dat er ooit een zaadje werd geplant. Ook zij was net als ik expressief en kunstminnend. Naast mijn werk in de (geestelijke)gezondheidzorg heb ik altijd een manier gevonden mij nonverbaal te uitten. Van klasiek ballet en dansen van Argentijse tango. Van piano spelen tot fotografie, van tekenen en schilderen tot bloemschikken.
In 2018 werd ik verliefd op een volkstuin op Tuinpark Dijkzicht, aan de rand van Amsterdam. Ik ging vol passie aan de slag en in de zomermaanden verruilde ik samen met Rutger en onze katten ons huis in de stad voor het kleine houten huisje op de tuin. Rond covid, na een intense periode van zorg en verlies, werd de tuin steeds belangrijker voor me. Eerst als helende plek, waar ik me veilig voelde, later als een klein voedselbos met een moestuin waar ik me kon verwonderen: de eerste bloemen na een lange winter, de bijen, vogels die de ochtend aankondigen, dauw en mist, het licht van zachtgeel naar felrood. De zon die door de ramen van de kas schijnt of de regendruppels die de herfst op het dak tikken. Op die paar honderd vierkante meter komt voor mij alles samen: leven, dood, schoonheid, wreedheid, kracht, energie en rust.
Na een lange wereldreis heb ik besloten om het roer om te gooien en mijn hart te volgen: ik ben meer bloemen gaan kweken en me gaan bekwamen in de bloemsierkunst. Eerst via een reguliere opleiding, maar omdat ik graag met natuurlijk gegroeide bloemen en materialen werk, heb ik me ontwikkeld als ecologisch bloemstylist. Ook heb ik begin 2026 de opleiding tot bloemteler gevolgd bij Floret.
Mijn boeketten zijn expressief, kleurrijk, geïnspireerd op de reizen die ik heb gemaakt, op kunst / cultuur en de natuur zelf.
